Slakkensprookje

Er was eens een slakkenvrouw die een slakkenbaby kreeg. Ze noemde hem slakje.
Toen slakje groter groeide vroeg hij op een dag: ‘Mama, wat doen slakken eigenlijk?’
‘Wij wijzen de weg. Wij zijn sporenmakers.’
‘De weg wijzen? Waarheen?’
‘De weg naar huis.’
‘Maar ik heb mijn huis bij me!’
‘Wij wijzen mensen de weg naar huis.
‘En dieren dan? En bomen?’
‘Die weten zelf de weg naar huis. Maar mensen… Die lopen zo hard.
Ze rennen zomaar hun huis voorbij.’
‘Hebben ze dan geen ogen?’
‘Jawel. En als die het niet goed doen, zetten ze er ramen voor.
Dat noemen ze “bril”.’
Mensen waren wel heel bijzondere dieren, dacht slakje…

‘Zullen we aan het werk gaan slakje? Iedereen moet vandaag weer veilig thuis kunnen komen.
En als je iemand ziet die de weg kwijt is, mensen noemen dat “verdwaald”, dan laat je ze binnen in je huis en breng je ze thuis.’
‘Hoe doe ik dat dan?’
‘Om een echte sporenmaker te kunnen worden moet dat je zelf ontdekken.’

Slakje piekerde. ‘Had ik ook maar ramen voor mijn ogen,’ mompelde hij, ‘dan kon ik vast veel beter ontdekken.’ ‘Nee, slakje,’ hoorde hij fluisteren.
‘Jij ontdekt met je neus en je oren. Je moet ruiken en luisteren.’

‘Wie? Waar…?’ Riep slakje verbaasd.
‘Hier, boven je, ik ben sporenspin.
Ik vang vragen in mijn web en dan spin ik antwoorden, dat is mijn taak.
‘Steek je neus in de lucht en ruik, slakje.’
Slakje stak zijn neus in de lucht en rook. ‘Nou?’ zei sporenspin.
‘Verdwaald meisje,’ zei slakje tot zijn eigen verbazing.

‘AAN HET WERK DAN SLAKJE,’ riep sporenspin.
Houd nu je oren op de grond en luister.
Slakje boog zijn hoofd tot zijn oren de grond raakten.
‘Verdwaalde voeten.’
‘ER OP AF,’ riep sporenspin en verdween.

Slakje volgde de geur van verdwaald meisje en het geluid van verdwaalde voeten.
Hij kroop en kroop tot hij twee grote torens zag. Ze roken naar verdwaald meisje.
En ze klonken naar verdwaalde voeten. Slakje keek omhoog.
Hoog in de lucht zag hij enorme ogen. Uit elk oog kwam een grote plas water.
Zou dit een verdwaald meisje zijn? Die paste toch nooit in zijn huis!
‘Ik ben verdwaald,’ huilde een stem. ‘Ik weet niet waar ik ben. En ik wil naar huis.’

Slakje had geen idee, hoe hij verdwaald meisje thuis kon brengen.
‘Trek een spoor om haar heen,’ siste iets in zijn oor. ‘Blaas dan op haar voeten, zeg: “welkom thuis”, doe de deur van je huis voor haar open en laat haar instappen.’

‘Maar…’ Begon slakje.
‘Nee, nee, nee! Je mag nooit, echt nooit “maar” zeggen als je tovert.
Dan lukt het niet. Als je “maar” zegt lukt er helemaal niks.’
‘Ben jij het sporenspin?’

‘Ik ben tuinslak. Ik verzamel toverwoorden, toverbloemen en tuinkruiden voor wie ze nodig heeft.
Jij hebt toverwoorden en toverbloemen nodig om verdwaald meisje thuis te brengen.’
‘Ik wil naar huis,’ huilde verdwaald meisje weer.
‘Kom op slakje, help haar.’ Tuinslak legde nog een bosje bloemen op de grond en verdween.

‘Verdwaald meisje, hoor je me?’
Verdwaald meisje keek omhoog en omlaag en zag toen een kleine slak aan haar voeten.
‘Ik wil naar huis. Maar jij kan me niet helpen. Jij bent veel te klein.’
‘Ik kan je wel helpen. Je mag alleen geen “maar” zeggen, want dan lukt het niet.
Als je “maar” zegt lukt er helemaal niks. Wil je naar huis?’
Verdwaald meisje knikte. ‘Zijn er nog ‘maren’ in je hoofd?’ Verdwaald meisje knikte.

Wil je echt naar huis? Verdwaald meisje knikte. ‘Steek je neus in de lucht, dan vraag ik wind om je maren weg te laten waaien. Verdwaald meisje stak haar neus in de lucht.

Slakje riep wind.
Met een zwierige zwaai tilde wind de maren op en nam ze mee naar ver hier vandaan.
‘Blijf nu heel stil staan, dan trek ik een spoor om je heen.’
Verdwaald meisje knikte en deed wat slakje vroeg.
‘Nu blaas ik op je voeten, dan doe ik de deur van mijn huis voor je open en dan ga jij naar binnen.’
‘Maar…’
‘NEE, nee, nee, je zegt “maar”, nu lukt het niet. Nu moeten we opnieuw beginnen.
Slakje riep wind. Verdwaald meisje stak haar neus in de lucht.
Wind tilde de maren op en zei dat het er wel heel erg veel waren…
‘Nu ga ik een nieuw spoor om je heen trekken.’ Verdwaald meisje knikte.
‘En dan moet je…

Plotseling zag slakje het bosje bloemen. Het waren vergeet-me-nietjes!
Precies wat hij nodig had! …’En dan moet je deze bloemen voor je mond houden.
Dan vergeet je niet dat je geen “maar” mag zeggen.’ Slakje blies op de voeten van verdwaald meisje, zei: “welkom thuis” en deed de deur van zijn huis open.
Verdwaald meisje paste precies door de deur!

Verdwaald meisje zocht een stoel voor het raam, schonk een kopje thee in, zette de vergeet-me-nietjes in een vaasje water en ging zitten.
Slakje stak zijn neus in de lucht en rook. Hij boog met zijn hoofd naar de grond en luisterde…
Linksaf moest hij. Dan de derde boom rechts, rechtdoor tot de paardenbloemen, daar weer links en dan rechtdoor tot een… hij rook nog eens… Ja. Tot een wit huis.
‘Is je huis wit?’ Vroeg slakje. ‘Ja! Ja!’ Juichte verdwaald meisje.
’Houd je dan goed vast. We gaan!’
Slakje kroop.
Verdwaald meisje viel in slaap.
De zon zakte achter de bomen.
Net toen de eerste ster opgehangen werd zag slakje het witte huis. ‘We zijn er bijna,’ riep hij.

Verdwaald meisje werd wakker en begon te zingen van “we zijn er bijna, maar nog niet helemaal” tot ze er helemaal waren.
Niet meer verdwaald meisje deed de deur van het slakkenhuis open en klom naar beneden.
Wat was ze klein! De grassprieten om haar heen leken wel bomen. Wat nu?
Moest ze nu voor altijd klein blijven?

‘Slakje? Mag ik weer groter worden?
Natuurlijk mocht niet meer verdwaald meisje weer groter worden.
Alleen wist hij niet hoe…
Waar was sporenspin? En tuinslak?

Slakje keek om zich heen.
Geen sporenspin. Geen tuinslak.
‘Ik weet het niet hoe dat moet, niet meer verdwaald meisje.’
‘En als je nu weer een cirkel om me heen trekt? Maar dan andersom?
En dat ik dan de vergeet-me-nietjes voor mijn mond houd en dat jij weer op mijn voeten blaast?’’
Wat een slim niet meer verdwaald meisje!

Niet meer verdwaald meisje haalde de vergeet-me-nietjes uit het slakkenhuis en hield ze voor haar mond.
Slakje trok een spoor om haar heen. Maar nu andersom.
Hij blies op haar rechtervoet, op haar linkervoet, kroop een stukje achteruit en wachtte op wat er nu zou gaan gebeuren. Er gebeurde niets…
Niet meer verdwaald meisje was nog steeds klein.
‘Misschien zouden ramen voor mijn ogen nu wél helpen,’ mompelde slakje.

‘Nee, slakje,’ hoorde hij fluisteren. ‘Dat is voor als je ogen het niet goed doen.
Kijk eens naast je… Zie je mij? Slakje keek. Op een grasspriet naast hem hing krekel.
‘Ik zie een krekel,’ zei slakje. ‘Groot en groen. Maar… Maar misschien is niet meer verdwaald meisje
verdwaald omdat haar ogen het niet goed doen!’ ‘Hmmm, dat is een goede vraag slakje,’ knikte krekel.
Krekel sprong naar niet meer verdwaald meisje, ging voor haar zitten, keek in haar ogen en vroeg: ‘niet meer verdwaald meisje, doen jouw ogen het goed?’
En niet meer verdwaald meisje fluisterde heel zachtjes: ‘wel als ik mijn bril draag. Maar, maar, ik was hem vergeten toen ik buiten ging spelen. En toen kon ik mijn huis niet meer terug vinden.

“Bril”? Dacht slakje Wat was ook alweer “bril”… O ja. DAT ZIJN RAMEN VOOR JE OGEN!
Niet meer verdwaald meisje heeft ramen voor haar ogen nodig!
‘Maar mijn bril is veel te groot als ik zo klein ben!’ Nu moest niet meer verdwaald meisje weer huilen.

Krekel tikte op de rug van slakje en zei: ‘je moet “welkom thuis” zeggen slakje.
Dan wordt niet meer verdwaald meisje weer groot.
‘Weet je dat niet? Alles lukt als je “welkom thuis” zegt.

’Slakje kroop naar niet meer verdwaald meisje.
Maakte een buiging, keek in haar ogen en zei:
‘Welkom thuis niet meer verdwaald meisje.’
Plotseling stonden er twee grote torens voor slakje.
Hoog in de lucht zag hij enorme ogen. Enorme handen. En een heel klein bosje vergeet-me-nietjes.
‘Welkom thuis niet meer verdwaald meisje,’ zei Slakje nog eens.
‘Welkom thuis.’ Toen draaide hij zich om, zocht zijn spoor en volgde het naar zijn eigen huis.

En zo werd slakje een echte sporenmaker en leerde niet meer verdwaald meisje dat je altijd thuis kan komen als je gelooft in sprookjes, zorgt dat je goed kunt zien en nooit, echt nooit ‘maar’ zegt.